Slysaréttur

Réttur launafólks til launa og skaðabóta vegna slysa er mikilvægur og margþættur réttur. Hann er að hluta byggður á vinnuréttarlegu sambandi launamanns og atvinnurekanda líkt og á við um veikindaréttinn, en hann byggir einnig á almennum reglum skaðabótaréttarins. 

Þegar fjallað er um slysaréttinn innan vinnuréttarins þá er að jafnaði verið að fjalla um slys þar sem atvinnurekanda eða mönnum sem hann ber ábyrgð á er ekki um slysið að kenna, hvorki að hluta eða alveg. Á þessum vefhluta er hugtakið "almennt slys við vinnu" notað um slík vinnuslys. Í megin atriðum er réttur vegna slíkra slysa sá hinn sami og réttur vegna veikinda en nokkru samt bætt við. Lágmarksréttindi eru tilgreind í 4-6.gr. laga nr. 19/1979. Í kjarasamningum hafa þessi réttindi verið aukin og ekki gerður greinarmunur á fastráðnum starfsmönnum og starfsmönnum á fyrsta ári. 

Allt aðrar reglur taka hins vegar við þegar um slys er að ræða sem rekja má til sakar atvinnurekanda eða manna sem hann ber ábyrgð á. Þá taka við almennar reglur skaðabótaréttarins og skaðabótalög nr. 50/1993. Skaðabætur vegna skaðabótaskyldra vinnuslysa eru allt aðrar og mun hærri en bætur vegna fyrrnefndu slysanna og ekki annað ráðlegt en að launamaður njóti aðstoðar stéttarfélags síns og lögfræðinga þeirra þegar um þau er vélað. Þá ber einnig að hafa í huga, að mjög erfitt getur verið að leggja mat á það hvort um skaðabótaskylt vinnuslys er að ræða eða ekki. Af þeim ástæðum er alltaf skynsamlegt að leita sér aðstoðar vegna slysa sem eiga sér stað við vinnu. Um skaðabótaskyldu vinnuslysin er fjallað á þessum vefhluta með því að rekja og flokka saman dóma sem varða skaðabótaskyld vinnuslys en fræðileg umfjöllun á betur heima í skaðabótarétti en vinnurétti. 

Hafa ber í huga að hér er einungis gefin mynd af helstu réttindum launafólks vegna slysa sem leiða má af almennum kjarasamningum og almennum skaðabótareglum. Yfirlit þessa kafla er því ekki tæmandi auk þess sem bótaákvæði kjarasamninga eru ekki öll eins. Bótaréttur getur einnig verið til staðar innan almannatryggingakerfisins og í sjúkrasjóðum verkalýðsfélaganna. Jafnframt er ekki fjallað um útreikning og uppgjör skaðabóta skv. skaðabótalögum en þau geta verið flókin og alls ekki gefið hvernig túlka beri eða beita einstökum ákvæðum laganna. Það á t.d. um viðmiðunartímabil atvinnutekna fyrir slys sbr. HRD 482/2014 þar sem tekist var á um viðmiðunartímabil atvinnutekna og bætur þrefaldaðar með dómi Hæstaréttar. Það getur einnig átt við um við hvaða tekjur og framtíðarhorfur á vinnumarkaði eigi að miða sbr. t.d.  HRD 460/2016 þar sem deilt var um fjárhæð tjóns út frá því hvort síðustu 3 ár fyrir slys gæfu rétta mynd af tapi til framtíðar. Í málinu var talið að við ákvörðun viðmiðunarlauna að launamaðurinn hefði haft nægileg skipstjórnarréttindi og verið kominn nægjanlega nálægt námslokum til fullra vélstjórnarréttinda að miða bæri við meðallaun skip- og vélstjórnarmanna. Þá var talið að sú vinna sem hann hefði verið að leita sér að og fengið vilyrði fyrir hafi stutt það að framtíðarstarfsvettvangur hans hefði verið á sjó á öðrum skipum en hvalaskoðunarbátum sem hann hefði áður unnið fyrir og tryggingafélagið vildi miða laun hans við.

Almenn slys við vinnu

Slys við vinnu sem ekki er að rekja til sakar atvinnurekanda skapa sama greiðslurétt í forföllum frá vinnu og veikindi. Að auki bætast við dagvinnulaun í allt að 3 mánuði. Í almennum kjarasamningum aðildarsamtaka ASÍ segir (2016):

"Forfallist starfsmaður af völdum slyss við vinnuna eða á beinni leið til eða frá vinnu og eins ef starfsmaður veikist af atvinnusjúkdómi, skal hann auk réttar til launa í veikindum halda dagvinnulaunum sínum í þrjá mánuði. - Ofangreindur réttur er sjálfstæður réttur og gengur ekki á veikindarétt starfsmannsins." 

Þetta þýðir: 
  • Forföll vegna almennra slysa við vinnu eru ekki reiknuð með öðrum forföllum á hverjum 12 mánuðum þegar greiðsluréttur er reiknaður. Það þýðir að þau skerða ekki réttindi launafólks vegna veikinda eða annarra almennra slysa við vinnu eða á beinni leið til eða frá vinnu.
  • Forföll vegna veikinda eru ekki reiknuð með þegar greiðsluréttur vegna vinnuslyss er reiknaður út. Það þýðir að notaður veikindaréttur skerðir ekki réttindi launafólks vegna slysa við vinnu eða á beinni leið til eða frá vinnu.
  • Hvert og eitt slys skapar að auki sjálfstæðan rétt til dagvinnulauna í 3 mánuði. Þessi réttur bætist við fyrir hvert og eitt slysa við vinnu eða á beinni leið til eða frá vinnu.

Atvinnurekandi kostar flutning hins slasaða til heimilis eða sjúkrahúss og greiðir eðlilegan sjúkrakostnað meðan hann nýtur launa, annan en þann sem Tryggingastofnun greiðir. Atvinnurekendum ber að kaupa atvinnuslysatryggingu fyrir starfsmenn sína samkvæmt ákvæðum kjarasamninga. Tryggingin gildir að jafnaði vegna slysa á vinnustað og á beinni leið til eða frá vinnu. Örorkubætur eru greiddar vegna varanlegrar örorku sem reiknuð er í prósentustigum. Dagpeningar eru greiddir vegna tímabundinnar örorku og dánarbætur vegna andláts launamanns.

Mikilvægt er fyrir starfsmenn að gera reka að því að fá greiddar bætur úr atvinnuslysatryggingu um leið og þeir fá vitneskju um þau atvik sem bótakrafa er reist á. Samkvæmt 1.mgr. 124. gr. laga um vátryggingasamninga nr. 30/2004  glataði sá sem rétt átti til bóta samkvæmt slysatryggingu þeim rétti ef krafa var ekki gerð um bætur til félagsins innan árs frá því að hann fékk vitneskju um þau atvik sem hún er reist á. Við 1.mgr. 124.gr. var, vegna sameiginlegrar kröfu ASÍ og SA og í kjölfar bókunar með kjarasamningum 2011, bætt eftirfarandi texta sem gildi tekur 1.7 2015: "... eða því hefur ekki borist tilkynning um vátryggingaratburð með öðrum hætti." Þessari viðbót var bætt inn í lögin þar sem nokkur brögð voru að því, að tryggingafélög neituðu ábyrgð þó þau hefðu haft vitneskju um vátryggingaratburð, t.d. vegna tilkynningar þriðja aðila eða vegna innkominnar lögregluskýrslu og báru þá fyrir sig að hinn slasaði hefði ekki gert kröfu um bætur innan árs frestsins. Breytingunni er ætlað að bæta úr þessu en eftir sem áður er mjög mikilvægt að launafólk gæti þess að slys séu tilkynnt viðeigandi vátryggingarfélagi og krafa gerð um bætur svo fljótt sem verða má eftir að slys á sér stað. 


Ágreiningur hefur einnig verið við tryggingafélögin um upphaf þess árs frests sem 1.mgr. 124.gr. mælir fyrir um. Meginreglan er sú, að þessi frestur byrjar að líða þegar hinum slasaða verður ljóst, að afleiðingar slyssins séu varanlegar þ.e. fresturinn byrjar ekki að líða á slysdegi eins og sum tryggingafélög hafa viljað bera fyrir sig.

Í Hrd. nr. 7/2009 komst dómurinn að þeirri niðurstöðu að tjónþoli gæti ekki hafa hlotið vitneskju um atvik sem leiddu af sér rétt hans til bóta fyrr en afleiðingar slyss kæmu fram. Því byrjaði frestur ekki að líða við vinnuslysið heldur þegar afleiðingar slyssins voru tjónþola kunnar. Slysið átti sér stað 27.12 2006 og eftir það átti hin slasaði í afleiðingum þess. Það var hins vegar ekki fyrr en í mars 2008 í heimsókn til sérfræðings sem í ljós kom að afleiðingarnar séu varanlegar. Hæstiréttur miðaði upphaf tilkynningarfrestsins við þau tímamörk og beitir sömu nálgun í Hrd. nr. 34/2014.

Skaðabótaskyld slys við vinnu

Vinnuslys sem rekja má til sakar atvinnurekanda eða annarra aðila sem hann ber ábyrgð á eru skaðabótaskyld samkvæmt almennum reglum. Það þýðir að allt fjárhagslegt og ófjárhagslegt tjón (miski) er greitt, hvort heldur það er tímabundið tjón (launatap í forföllum) eða varanlegt (örorka). 


Atvinnurekandi ber allan sjúkra- og flutningskostnað, annan en þann sem Tryggingastofnun greiðir. Beri launamaður að hluta til ábyrgð á tjóni sínu getur það leitt til þess að sök verði skipt milli hans og atvinnurekanda.

Margir atvinnurekendur baktryggja sig með því að kaupa ábyrgðatryggingar vegna þeirra tjóna sem þeir bera bótaábyrgð á og ganga þá tryggingafélögin inn í réttarstöðu þeirra. 

Atvinnurekendum ber að kaupa atvinnuslysatryggingu fyrir starfsmenn sína samkvæmt ákvæðum kjarasamninga. Tryggingin gildir að jafnaði vegna slysa á vinnustað og á beinni leið til eða frá vinnu. Örorkubætur eru greiddar vegna varanlegrar örorku sem reiknuð er í prósentustigum. Dagpeningar eru greiddir vegna tímabundinnar örorku og dánarbætur vegna andláts launamanns. 

Öll slys á vinnustað ber að tilkynna. Rannsókn lögreglu og Vinnueftirlits er nauðsynleg ef líkamstjón hefur orðið og er oft frumgagn við sönnun orsaka og skaðabótaskyldu. Frumskylda til þess að tilkynna vinnuslys liggur á atvinnurekanda og getur trassaskapur hans í því efni fellt sönnunarbyrði um atvik á hann eins og m.a. sést af þeim dómum sem reifaðir eru hér fyrir neðan. Nauðsynlegt er einnig að halda saman öllum kvittunum vegna útlagðs kostnaðar og eignatjóns. 

Flest slys valda tjóni á líkama og heilsu. Sumar afleiðingar eru lengi að koma fram og ungt fólk telur sig oft verða fyrir minna tjóni en síðar kemur í ljós. 

Í flestum tilvikum er nauðsynlegt að njóta leiðsagnar verkalýðsfélaganna, starfsmanna þeirra og lögfræðinga til þess að tryggja sönnun og að öllum réttindum samkvæmt viðeigandi kjarasamningum, tryggingum og lögum sé til haga haldið.

Fjölmargir dómar hafa fallið um bótaskyldu atvinnurekenda vegna slysa við vinnu. Þeir dómar sem vísað er hér til gefa mynd af þeim margbreytilegu atvikum sem valdið geta bótaskyldu atvinnurekenda vegna slysa við vinnu og þá jafnframt með hvaða hætti atvik geta orðið til að sök verði skipt milli atvinnurekanda og starfsmanns.

Dómar

Í Hrd. 37/2016 var deilt um hvort máli geti skipti að tilkynning til Vinnueftirlits um vinnuslys sé gerð þegar í stað eða síðar, í þessu máli nokkrum dögum síðar. Meginreglan er sú að tilkynna beri strax til þess einfaldlega að hægt sé að rannsaka vettvang og orsakir slyss og vanhöld á því geta fellt sönnunarbyrði á atvinnurekanda ef ágreiningur er um atvik. Í dómi Hæstaréttar í þessu máli kom hins vegar fram að þar sem ekki væri ágreiningur um aðdraganda slyssins auk þess sem málsatvik væru upplýst skipti ekki máli fyrir sönnunarfærslu í málinu hvenær tilkynningin var afhent. 

Í Hrd. nr. 639/2015 er fjallað um slys er varð við hífingu á þungum hlut. Upplýst var að einfalt hefði verið að haga umbúnaði og tryggingum betur en gert var. Í dóminum eru meginskyldur atvinnurekanda rammaðar inn og þar segir: "Samkvæmt 21. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum er verkstjóri fulltrúi atvinnurekanda og sér um að búnaður allur sé góður og öruggt skipulag sé ríkjandi á þeim vinnustað sem hann hefur umsjón með. Þá segir í 37. gr. laganna að vinnu skuli haga og framkvæma þannig að gætt sé fyllsta öryggis og góðs aðbúnaðar og hollustuhátta og samkvæmt 42. gr. skal vinnustaður þannig úr garði gerður að þar sé gætt fyllsta öryggis og góðs aðbúnaðar og hollustuhátta. Með því að ganga ekki tryggilega frá því að umrædd kerskel væri stöðug fór stefndi [... ] ekki eftir framangreindum lagaákvæðum. Vegna þeirrar saknæmu vanrækslu sinnar ber hann skaðabótaábyrgð á tjóni áfrýjanda." Hinn slasaði starfsmaður var talinn hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi þar sem hann hefði m.a. ekki notað tiltæk verkfæri og ekki gætt þess sem skyldi að koma hönd sinni ekki í klemmu hættu en sérstök viðvörum þar um var augsýnileg. Af þessum sökum var hann látinn bera 1/3 hluta tjóns síns. 

Í Hrd. nr. 395/2014 var alvarlegt flugatvik ekki tilkynnt til Flugmálastjórnar en flugfreyja féll og slasaðist við skyndilega hraðabreytingu. Því hefði ekki farið fram rannsókn á því hvort rekja mætti slys hennar til saknæmrar háttsemi flugstjórnenda flugvélarinnar umrætt sinn eða óhappatilviks. Í ljósi þeirrar vanrækslu á tilkynningarskyldu sinni yrði áfrýjandi að bera hallann af sönnunarskorti um orsakir slyssins. Í þessu máli kom jafnframt fram að ekki hefði verið orðið við áskorun um framlagningu gagna sem sérfróðir menn hefðu getað lagt mat á. 

Í Hrd. nr. 101/2009 krafði starfsmaðurinn B fyrirtækið S hf. um bætur vegna slyss sem hann hafði orðið fyrir við vinnu sína er hann féll af röraverkpalli í eigu S hf. með þeim afleiðingum að hann hælbrotnaði illa á hægra fæti. Hafði B verið að vinna í húsnæði S hf. í Helguvík hjá undirverktakanum E ehf. Deilt var um atvik að slysinu, m.a. um hæð vinnupallsins þegar B féll af honum. Talið var að annmarki hefði verið á tilkynningu til Vinnueftirlits ríkisins sem olli því að eftirlitið skoðaði ekki vettvang slyssins fyrr en þremur mánuðum síðar. Bæri S hf. ábyrgð á þessu í lögskiptum málsaðila og leiddi þetta til þess að sönnunarbyrði um umdeild atvik og bótaskylda var lögð á S hf. B var látinn bera þriðjung tjóns síns sjálfur.

Þá var í Hrd. nr. 65/2009 komist að þeirri niðurstöðu að slys væri að rekja til óaðgæslu af hálfu starfsmannsins en ekki til atvika er vörðuðu atvinnurekandann. Í því máli krafði B S hf. um bætur vegna slyss sem hann hafði orðið fyrir er hann vann sem umsjónarmaður á bílaþvottastöð S hf. Var B við vinnu sína er dæla, sem sá um að dæla olíuhreinsivökva úr tanki fyrir utan þvottastöðina og inn á þvottavél, stóð á sér. Til þess að koma dælunni af stað og tæma loft sem þar myndaðist tók B slönguna í sundur og tók að sjúga vökvann upp til að koma henni í gang aftur. Er dælan tók við sér hætti B að sjúga en var ekki nægilega fljótur að skrúfa slönguna saman aftur og spýttist olíuhreinsivökvinn yfir hann og fór talsvert magn ofan í B sem varð fyrir varanlegum skaða vegna þessa. Talið var að B hefði að eigin frumkvæði tekið ákvörðun um að taka slönguna í sundur og sjúga vökvann upp. Yrði slysið ekki rekið til skyndilegrar bilunar í dælunni heldur til vinnulags hans. Hefði B, sem áður hafði unnið á vélaverkstæði S hf. í um 6 ár, mátt gera sér grein fyrir þeirri áhættu sem hann tók í umrætt sinn. Slysið varð því rakið til óaðgæslu af hans hálfu og var S hf. því sýknað af kröfu B.

Hrd. nr. 481/2008 varðaði slys er póstburðarmaður varð fyrir í störfum sínum fyrir Í en starfsmaðurinn var að fara út úr húsakynnum Í með póstburðarkerru er hann féll af rampi við dyrnar. Handrið sem rampinn var girtur af með hafði verið fjarlægt vegna viðgerðar. Talið var að Í þyrfti að bera hallann af því að hafa ekki tilkynnt Vinnueftirlitinu um slysið fyrr en of seint og það hafi þar með ekki verið rannsakað. Var framburður starfsmannsins um slysið því lagður til grundvallar. Talið var að ástæða slyssins hafi verið sú að handrið vantaði á rampinn. Bæri Í ábyrgð á því sem fasteignareigandi. Væru ástæður ekki forsvaranlegar án handriðs og til þess fallnar að skapa hættu, en ekki væru efni til að fella sök vegna slyssins að hluta á starfsmanninn. Var fallist á kröfu starfsmannsins um viðurkenningu á því að Í bæri skaðabótaábyrgð á líkamstjóninu.

Í Hrd. nr. 272/2008 krafðist P þess að viðurkennd yrði bótaskylda S á tjóni sem hann varð fyrir í starfi sínu á svokölluðum steinalager á vinnusvæði fyrir utan steinsmiðju S. Óumdeilt var að slysið varð eftir að P hafði komið steini fyrir í grjóthrúgu á lagersvæðinu. Féll P er hann var að fara niður af steininum eftir að hafa leyst krók af keðjum sem slegið hafði verið um steininn. P var einn til frásagnar um slysið. Fallist var á það með héraðsdómi að þar sem engin rannsókn hafði farið fram af hálfu Vinnueftirlits ríkisins, sökum þess að S lét hjá líða að tilkynna eftirlitinu um slysið, yrði frásögn P af atvikum lögð til grundvallar sem og þær upplýsingar sem lágu fyrir í málinu og ollu ekki ágreiningi. Talið var að S hefði ekki sinnt nægilega skyldu sinni til að tryggja öryggi á vinnustað sínum eins og mátti krefjast af honum og að sú vanræksla hans hefði átt þátt í að P varð fyrir umræddu slysi. Bar S því fébótaábyrgð á tjóni P. P var látinn bera 1/3 hluta tjóns síns sjálfur, þar sem hann þekkti aðstæður vel og hafði margsinnis áður tekið á móti stórgrýti. Honum hafi því borið að gæta að sér við vinnu sína eins og sanngjarnt og eðlilegt mætti telja.

Í Hrd. nr. 428/1991 var deilt um hvort tjón vegna bakmeiðsla (brjóskloss) T, sem hún varð fyrir við að lyfta þungu kefli á vinnustað sínum (P), væri bótaskylt eða ekki. P hélt því fram að "bakveiki" T væri ekki að rekja til neinna aðstæðna á vinnustað en Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að skort hafi á að starfsskipulag tryggði öryggi starfsmanna. Til þess að lyfta hinum þungu keflum hafði upphaflega verið lagt til sérstakt tæki. Það hefði verið ónothæft án þess að annað kæmi í þess stað auk þess sem P hefði verið ljóst að fyrir hefði komið áður að starfsfólk hefði ofreynt sig í baki við þetta verk.  T var látin ber 1/4 hluta tjóns síns sjálf.

Aðrir dómar er varða bótaskyldu atvinnurekenda eru m.a.:  

Hrd. nr. 529/2008 Ósannað talið að slys hefði verið tilkynningarskylt, sýkna. 

Hrd. nr. 363/2008 Atvinnurekandi ber ábyrgð á ófullnægjandi rannsókn. 

Slys á leið til eða frá vinnu

Slys á beinni leið til vinnu og frá vinnu skapa sama greiðslurétt í forföllum frá vinnu og á við um almenn slys við vinnu þ.e. veikindarétt og 3 mánuði á dagvinnulaunum að auki vegna hvers slyss. Sjá nánar kaflann "Almenn slys við vinnu".  

Í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur í málinu nr. E-4229/2011 var tekist á um það hvort greiðsluréttur vegna slysa sem verða á leið til eða frá vinnu á uppsagnarfresti takmarkist við það sem eftir lifir uppsagnarfrests en atvinnurekandi (SA fyrir hans hönd) taldi að svo væri. Á þá kröfu var ekki fallist. Sjá einnig "Tengsl uppsagnar og slysaréttar". 

Atvinnurekendum ber að kaupa atvinnuslysatryggingu fyrir starfsmenn sína samkvæmt ákvæðum kjarasamninga. Tryggingin gildir að jafnaði vegna slysa á vinnustað og á beinni leið til eða frá vinnu. Örorkubætur eru greiddar vegna varanlegrar örorku sem reiknuð er í prósentustigum. Dagpeningar eru greiddir vegna tímabundinnar örorku og dánarbætur vegna andláts launamanns. Sjá nánar um þessar tryggingar í kaflanum "Almenn slys við vinnu". 

Með beinni leið til vinnu er átt við eðlilega leið. Starfsmaður sem þarf að stoppa á leikskóla til þess að sækja eða skila af sér börnum telst vera á beinni leið þrátt fyrir stoppið. Starfsmaður sem hins vegar fer eftir vinnu í heimsókn til vinar telst vera á beinni leið frá vinnu og til vinarins en ekki á leiðinni frá vininum og heim. Starfsmaður sem skreppur í sund á leið til vinnu telst vera á beinni leið til vinnu frá sundlauginni og í vinnuna. Sem dæmi má taka HRD 388/2016 en þar var deilt um hvort stopp á bensínstöð að leið heim úr vinnu væri eðlilegur þáttur í akstri bifreiðarinnar frá vinnustað að heimili en að þeirri niðurstöðu komst rétturinn. Tilvikin kunna þannig að vera af ýmsum toga og rísi ágreiningur rétt að snúa sér til síns stéttarfélags eins og raunar alltaf á að gera í tengslum við slys. 

Slys utan vinnu

Slys í frítíma sem orsaka forföll úr vinnu skapa sama greiðslurétt og veikindi. Samkvæmt sumum kjarasamningum gilda atvinnuslysatryggingar um slys sem launamenn verða fyrir í frítíma sínum.

Tengsl uppsagnar og slysaréttar

Samkvæmt 4.gr. laga nr. 19/1979, á allt verkafólk, sem forfallast frá vinnu vegna slysa við vinnuna, á beinni leið til eða frá vinnu, eða vegna atvinnusjúkdóma, sem orsakast af henni, rétt til launa fyrir dagvinnu í allt að 3 mánuði samkvæmt þeim taxta, sem viðkomandi tók laun eftir. Í kjarasamningum hefur auk þess verið samið um að þessi lögbundni slysaréttur komi til viðbótar áunnum rétti til greiðslu launa í veikindum og jafnframt að þessi réttur sé sjálfstæður og gangi ekki á veikindarétt starfsmannsins. Slysarétturinn er því bæði óháður fyrri notkun áunnins veikindaréttar vegna veikinda og notkun hans vegna annarra slysa. Það greiðist með öðrum orðum alltaf fullur veikindaréttur og 3 mánuðir að auki vegna slysa við vinnuna og slysa á beinni leið til eða frá vinnu, að öðrum skilyrðum uppfylltum. Á sama hátt og við á um tengsl uppsagnar og veikindaréttar, verður þessi réttur vegna slysa heldur ekki skertur með uppsögn. 

Tekist var á umtúlkun þessara ákvæða í HRD 464/2014. Þar voru málsatvik þau að 
J höfðaði mál gegn I ehf. og krafðist greiðslu launa í fjóra mánuði (einn vegna áunnins veikindaréttar og þrír vegna slysaréttar) á grundvelli 4.gr. laga nr. 19/1979 og kjarasamnings vegna slyss sem hann varð fyrir á síðasta degi sínum í starfi hjá I ehf. í desember 2011. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ráðningarsamningur J við I ehf. hefði verið enn í gildi þegar slysið varð og því gæti hann að öðrum skilyrðum uppfylltum krafist launa samkvæmt ákvæðum kjarasamnings vegna óvinnufærni af völdum slyssins þótt tímabil hennar félli utan ráðningartíma hans hjá I ehf. 

Þessi réttur er háður því að launamaður sé óvinnufær á bótatímanum. Í fyrrgreindum HRD 464/2014 lágu fyrir læknisvottorð um þá óvinnufærni hans og var það talið nægjanlegt til þess að sýna fram á bótarétt, jafnvel þó J hefði ekki verið búin að ráða sig í aðra vinnu eftir að störfum hans hjá I ehf. lyki. Liggi hins vegar sannanlega fyrir að hinn slasaði hafi ekki ætlað sér að vera á vinnumarkaði eftir lok ráðningarsamnings geta bætur fallið niður. Fjallað var um þá stöðu í HRD 130/2012. Málsatvik voru þau að S krafði H ehf. um skaðabætur vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir á síðasti degi í starfi sínu hjá fyrirtækinu. Byggði S kröfu sína á ákvæði kjarasamnings um rétt starfsmanna til launa forfallist þeir frá vinnu vegna vinnuslyss og vísaði einnig til 4. gr. laga nr. 19/1979 um rétt verkafólks til uppsagnarfrests frá störfum og til launa vegna sjúkdóms- og slysaforfalla. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í báðum þessum heimildum væri það skilyrði fyrir rétti starfsmanna að þeir forfallist frá vinnu vegna slyss. Í málinu kom fram að S var á leið í 5 vikna ferðalag þegar við lok uppsagnarfrests og síðan í beinu framhaldi þess í nám við Háskóla Íslands. Því skilyrði að S hefði vegna slyssins forfallast frá vinnu var því ekki  fullnægt og var H ehf. sýknaður. Niðurstaðan hefði orðið önnur ef S hefði þurft að fara í atvinnuleit við lok uppsagnar eða ef hann hefði þegar verið kominn með aðra vinnu. Þá hefði hann sannarlega forfallast frá vinnu og orðið fyrir tjóni sem bótaskylt væri skv. 4.gr. laganna. Eins ber að hafa í huga, að í því tilviki sem dómur þessi fjallaði um var upplýst, í héraðsdómi sem Hæstiréttur staðfesti, að "Slysið breytti ekki þessum áformum hans og er ekki annað framkomið en að þau hafi í einu og öllu gengið eftir." Réttarstaðan hefði með öðrum orðum verið önnur ef viðkomandi hefði ekki getað farið í hið áformaða frí eða getað hafið nám og bótaréttur þá verið til staðar.