Komi veikindi í veg fyrir að maður geti farið í orlof á þeim tíma sem atvinnurekandi ákveður getur maður farið í orlof á öðrum tíma samkvæmt 6. gr. orlofslaga nr. 30/1987. Þó skal orlofi hans vera lokið fyrir 31. maí næstan á eftir. Í kjarasamningum er samið um það að veikist maður í orlofi og sé veikur lengur en þrjá daga geti hann fengið viðbótarorlof að uppfylltum ákveðnum formskilyrðum. Af orðalagi ákvæðisins er ljóst að starfsmaðurinn á þá rétt á viðbótarorlofi. Um það fer samkvæmt reglum um greiðslu orlofslauna en ekki veikindareglum. 

Deilur hafa risið um það hvernig beri að greiða veikindi í orlofi. Í dómi Bæjarþings Akraness 16. desember 1985 var deilt um það hvort kona, sem veiktist í upphafi orlofs, ætti rétt á meðaltalskaupi síðastliðinna 10 daga fyrir veikindi þann tíma sem hún var frá vegna veikinda, eins og sagði í bónussamningi, en þannig var staðgengilskaup reiknað. Vinnustaðurinn var lokaður í orlofinu og var konan frá vegna veikinda allan þann tíma. Atvinnurekandi greiddi konunni dagvinnukaup þetta tímabil en hún taldi sig eiga rétt á viðbótinni, þannig að hún fengi staðgengilskaup. Í dóminum sagði að ekki skipti máli hvort konan hefði forfallast frá vinnu eða ekki þar sem stefndi hafði hvort eð var ákveðið orlof starfsmanna sinna samtímis á umræddu tímabili og engin ákvæðisvinna átti sér stað í fyrirtæki hans á meðan. Konan átti því enga möguleika á að fresta orlofi sínu og krefjast forfallalauna með vísan til þess að hún hefði ekki farið í orlof og væri því enn í vinnu. Konan hefði eingöngu getað krafist uppbótarorlofs þann tíma sem hún var óvinnufær. Konan hafnaði uppbótarorlofi en henni voru greidd dagvinnulaun jafnlangan tíma og veikindin vöruðu. Atvinnurekandinn var því sýknaður af kröfum konunnar.