Réttur launafólks til launa og skaðabóta vegna slysa er mikilvægur og margþættur réttur. Hann er að hluta byggður á vinnuréttarlegu sambandi launamanns og atvinnurekanda líkt og á við um veikindaréttinn, en hann byggir einnig á almennum reglum skaðabótaréttarins.

Þegar fjallað er um slysaréttinn innan vinnuréttarins þá er að jafnaði verið að fjalla um slys þar sem atvinnurekanda eða mönnum sem hann ber ábyrgð á er ekki um slysið að kenna, hvorki að hluta eða alveg. Í megin atriðum er réttur vegna slíkra slysa sá hinn sami og réttur vegna veikinda en nokkru samt bætt við.

Allt aðrar reglur taka hins vegar við þegar um slys er að ræða sem rekja má til sakar atvinnurekanda eða manna sem hann ber ábyrgð á. Þá taka við almennar reglur skaðabótaréttarins og skaðabótalög nr. 50/1993. Skaðabætur vegna skaðabótaskyldra vinnuslysa eru allt aðrar og mun hærri en bætur vegna fyrrnefndu slysanna og ekki annað ráðlegt en að launamaður njóti aðstoðar stéttarfélags síns og lögfræðinga þeirra þegar um þau er vélað. Þá ber einnig að hafa í huga, að mjög erfitt getur verið að leggja mat á það hvort um skaðabótaskylt vinnuslys er að ræða eða ekki. Af þeim ástæðum er alltaf skynsamlegt að leita sér aðstoðar vegna slysa sem eiga sér stað við vinnu. Um skaðabótaskyldu vinnuslysin er fjallað á þessum vefhluta með því að rekja og flokka saman dóma sem varða skaðabótaskyld vinnuslys en fræðileg umfjöllun á betur heima í skaðabótarétti en vinnurétti.

Hafa ber í huga að hér er einungis gefin mynd af helstu réttindum launafólks vegna slysa sem leiða má af almennum kjarasamningum og almennum skaðabótareglum. Yfirlitið er ekki tæmandi auk þess sem bótaákvæði kjarasamninga eru ekki öll eins. Bótaréttur getur einnig verið til staðar innan almannatryggingakerfisins og í sjúkrasjóðum verkalýðsfélaganna. Um þann rétt er ekki fjallað hér.