Í kjarasamningunum á almennum vinnumarkaði hefur verið samið um frekari útfærslu á frávikum frá 11 klst. daglegu lágmarkshvíldinni. Teknar hafa verið upp reglur er heimila greiðslur vegna frávika frá daglegri lágmarkshvíld og frítökuréttur tekinn upp. Frítökurétturinn er 1½ klst. fyrir hverja stund sem upp á 11 stunda hvíld vantar. Þessi frítökuréttur myndast þó ekki á skipulegum vaktaskiptum, sbr. staflið a. Samningarnir kveða á um að heimilt sé við sérstakar aðstæður að lengja vinnulotu í allt að 16 stundir og skuli þá undantekningarlaust veita 11 stunda hvíld í staðinn. Ef svo sérstaklega stendur á að óhjákvæmilegt er að stytta hvíldina niður í átta klst. myndast frítökuréttur allt að 4,5 klst. Samningarnir fjalla ekki um hvað gerist ef hvíld fer niður fyrir átta klst.

Samkvæmt kjarasamningum skal uppsafnaður frítökuréttur koma fram á launaseðli og hann veittur í hálfum og heilum dögum utan annatíma í starfsemi fyrirtækis í samráði við starfsmenn enda sé uppsafnaður frítökuréttur a.m.k. 4 klst. Heimilt er að greiða út 1/2 klst. ( dagvinna ) af frítökuréttinum óski starfsmaður þess og í öllum tilvikum skal gera upp ónýttan frítökurétt samhliða starfslokum og telst hann þá til hluta af ráðningartíma.

Þó ber að hafa í huga að tómlæti getur fyrirgert rétti til greiðslu frítökuréttar. Þann 31.10 2011 féll í héraðsdómi Reykjaness dómur (Mál E-466/2011)  í máli launamanns sem taldi sig eiga kröfu á hendur atvinnurekanda um ógreiddan margra ára uppsafnaðan frítökurétt. Dómurinn komst að þeirri niðurstöðu að krafan væri niðurfallin fyrir tómlæti þar sem launamaðurinn hafi ekki í tíma gert ráðstafanir til þess að krefjast réttar síns. Stefnandi taldi að frítökuréttur hefði safnast upp á 7 ára tímabili. Á því tímabili og í næstu 5 ár þar á eftir gerði hann aldrei kröfu um greiðslu hans eða í samtals 12 ár frá því að fyrst var unnið til hans. Í allan þennan tíma var hann starfsmaður sama atvinnurekanda en gerði ekki kröfu um greiðslu frítökuréttarins fyrr en við starfslok. Í kjarasamningum segir að ónýttur frítökuréttur skuli gerast upp við starfslok og taldi starfsmaðurinn sig því geta gert kröfu um greiðslu frítökuréttarins þó langt væri um liðið frá því að til hans var unnið. Þrátt fyrir það komst héraðsdómur að þeirri niðurstöðu að „ … óhjákvæmilegt [ væri ] að líta svo á að með tómlæti sínu um svo langan tíma sem raun ber vitni hafi stefnandi glatað rétti til að hafa uppi gagnvart stefnda kröfu á grundvelli frítökuréttar.“ Dómurinn er öllu launafólki áminning um að krefjast greiðslu og/eða úttektar á uppsöfnuðum frítökurétti í samræmi við ákvæði kjarasamninga sem fyrst eftir að til hans hefur verið unnið.